Write a new entry for the Guestbook

 
 
 
 
 
 
 
Fields marked with * are required.
Your E-mail address won't be published.
For security reasons we save the IP address 54.81.195.240.
It's possible that your entry will only be visible in the guestbook after we reviewed it.
We reserve the right to edit, delete, or not publish entries.
85 entries.
Jens aus Wesel wrote on November 19, 2014 at 11:26 am:
Der Balance-Recovery-Moment: Hier werde ich zurück ins Leben gebracht. Hier werde ich mit meinen Emotionen, meinen Beziehungen, meinen Ego-Strukturen und meinen Illusionen konfrontiert, kurz: mit meinem Menschsein. Hier komme ich aber auch in Kontakt mit dem göttlichen Funken in mir, der Liebe und dem Mitgefühl. Ich lerne mich selbst kennen und lieben im Raum der vollkommenen Akzeptanz den Wilri und sein Team hier für uns schafft. Hier wird mir das Vertrauen, die Kraft und der Mut gegeben mich meiner inneren Dunkelheit zu stellen. All dem, was mich daran hindert ich selbst zu sein, frei, ungezwungen und authentisch. Auch wenn es nicht selten schmerzt, wenn mir der Spiegel vorgehalten wird, so ist es doch immer befreiend. Wilri ist da. Er begleitet uns, doch die Schritte müssen wir selber machen. Er hält uns den Spiegel vor. Doch zu spüren was ist, es anzunehmen und loszulassen, das liegt an uns. Indem wir für uns selbst Verantwortung nehmen und uns selbst heilen, heilen wir auch einander. Mein inneres Wachstum kann nicht erzwungen werden, doch hier habe ich die Umgebung in der sich mein menschliches Potenzial ganz natürlich entfalten kann. Hier sind wir eine Gemeinschaft von Menschen, die den Mut haben den Weg der Heilung zu beschreitet, voller Respekt und Akzeptanz füreinander und mit ganz viel Liebe.
Danke! Ihr alle bereichert mein Leben sehr!
Susanne aus Rheine wrote on November 18, 2014 at 7:22 pm:
Wilri ich danke dir aus ganzem Herzen ( so tief, wie ich es irgendwie vermag). Du hast mich mit so viel Liebe "beschossen" und mich nicht aufgegeben.
Das berührt mich so sehr!!! Und ich habe zwischenzeitlich gedacht, dass du wohl mein Feind geworden bist.
Ich habe deine Liebe und deinen Dienst lange nicht wirklich erkannt und wollte dann gegen dich kämpfen.
Und nun sitze ich hier und mir laufen die Tränen….. Du bist ein Schatz!!!
Gaby wrote on October 17, 2014 at 6:35 pm:
Gaby, 17.10.14
Was für ein Wochenende!
Total schräg, total verrückt, total das Leben, total passend für mich.
Ein riesiges Dankeschön an die Gruppe, in der ich mich so zu Hause und angenommen fühle.
Ein riesiges Dankeschön an Wilri für seine kompromisslose Ehrlichkeit und Liebe.
Ein riesiges Dankeschön an das Team, von dem ich schon so viel, auch über mich selbst, lernen durfte.
Ich bin so froh, denn ich sah am vergangenem Wochenende nur schöne Menschen!
Aleš wrote on October 14, 2014 at 6:17 pm:
My dear ego-beaters

You gave me a lot of pleasure by your video. I am really thankful I met
such open and honest guys. I dont want to use many words to describe
what I feel, because it is impossible.

Something is changing. Slowly. But why to push a river?

Thank you, thank you, thank you. I am looking forward to be with you again!

Aleš
Marion aus Rheine wrote on October 14, 2014 at 12:34 pm:
Ich bin dankbar, dass ich am Wochenende mit Wilri und seinem Team verstehen und fühlen durfte, was mit Strukturen und deren Verabschiedung gemeint ist. Spüren, Erfahren und Loslassen sind jetzt Begriffe, die mehr und mehr verstanden und damit mehr leben konnte und kann. Gemütliche und ungemütliche Gefühle wollen gefühlt werden. Dürfen sie das, kommt es zwingend zu einer Veränderung. Muss es, denn das ist Leben. Danke an das Team.

Marion
Nammo wrote on October 12, 2014 at 11:50 am:
Hello Wilri and Jakub...
The weekend with you was so beautiful! Touched me so deep! There are not many words I could say about that and I don't even want to try to name it...
You know..I recognized you...and the love I experienced with that recognition was big. There is no way how to forget that.
At the moment I am still in Glastonbury assisting Kosi, flying back to Czech tommorow and then soon to Italy for a week long retreat.
I will meet you again, just don't know when because next time you are in Czech, I will be busy with Kosi's events in Prague.
I really love you Wilri and Jakub! Thank you for the video...
Nammo...
Jiri wrote on September 28, 2014 at 12:34 pm:
I could write a lot of beautiful words.
About openness, unity, love.
About laughter and happiness radiating from peoples hearts.
About gathering and shining eyes.

But nothing of that can grasp it right.
See pictures. They say it better than my clumsy mind.

I could write a lot of beautiful words.
About openness, unity, love.
About laughter and happiness radiating from peoples hearts.
About gathering and shining eyes.

But nothing of that can grasp it right.
See pictures. They say it better than my clumsy mind.
Testimonials
Zinzy wrote on August 28, 2014 at 6:58 am:
Op een dag

Er was eens een dag, waarop ik Wilri ontmoette met zijn prachtige lach.
Zijn heldere ogen die je doen geloven. Zijn eerlijkheid die soms in je lichaam snijdt. Maar zijn liefde die heelt, en je ziel wordt gestreeld. Hij die ik mijn leven lang kan vertrouwen en me helpt opnieuw te bouwen. Mijn liefde voor je is groot en zal zelfs reiken tot na mijn dood.

Vanuit mijn hart
Zinzy wrote on August 27, 2014 at 9:53 am:
Allereerst wil ik iedereen bedanken voor alle mooie ervaringen. Zonder jij geen wij.

Zoveel te vertellen en toch ook weer niet. Jij en ik maakt wij. En wij staan allemaal op een grasveld in de regen terwijl de zon schijnt. Een grasveld zo prachtig mooi omdat alles samenkomt. De zon en regen, de bomen en de wind maar vooral jij en ik. Wij, volledig op elkaar aangesloten, allemaal. Het raakt me diep dat ik deel uit kan maken van zoiets moois. Alles komt samen. Ik voel jullie aanwezigheid. De regen komt samen met de tranen van blijdschap die over mijn wangen stromen. De liefde is daar, jij en ik: wij.

Zinzy
Олеся, 31 год wrote on August 21, 2014 at 9:12 pm:
Balance-Recovery-моменты
Олеся Омельчук

Я часто в себе сомневалась и не доверяла свом чувствам и причуствиям. Глубоко в душе я знала, что кроме меня мне никто не скажет, как правильно поступить или что сделать в определённых ситуациях. В оснавном я смотрела на других и пыталась от них перенять, чтобы в следующий раз так же отреагировать. Естественно это не срабатывало, так-как это не моя правда была. Не от сердца и не из глубены души.
Я была потерена и не знала кто я вообще. Я думала одно, говорила другое, чуствовала третье а делала совсем другое. Этим всё больше терая доверие к себе и терая себя. Теперь я знаю, что действовать по своей правде и чувствам, единственный выход. Иначе всё больше и больше тонешь в говне. И бороться против этого дерьма безполезно. Оно как болото, как тина чем больше боришся против него, тем больше в него засасывает. Узнав и почуствовав от чего это и почему я так поступала, я вижу выход из этого положения. Свет в конце тунеля. Только твоя правда и твои чувства тебя не обманут. Они ведут тебя по жизни. Только следуя им даст тебе просвет в темноте. И даже если кто нибудь будет с тобой воевать. Остовайся на своем пути, со своими чувсвами, сама собой. Не воюй с этой ситуацыей. Ты её сама в прошлом создала. И всё вокруг меня проеснилось.
Я больше не оссуждаю себя. Да и за что? За мою правду? Я вижу, что мою правду принемают, акцептируют и даже уважают, даже если на этот момент у них другая правда.
Пришла я к этому с помощью Balance-Recovery. Увидев и почуствовав почему я так реагирую, как реагирую. Веду себя как веду. Говарю что говарю. Живу как живу. Живу ли я вообще или только выжеваю. И от куда у меня это и почему именно так. Увидев и оссознав это, мне очень легко на душе стало. Мирно. Спокойно. И всёже очень радостно. Подругому радостно. Лёгкая и глубокая радость.
Я благодарна всем, кто меня поддерживал и верил в меня, когда я сдовалась или теряла себя. Всем кто был рядом, и которые меня встряхивали или пробуждали. Иногда даже совсем не нежно. И как раз это мне и нужно было в этот момент.
Спасибо огромное Balance-Recovery от всего сердца и из глубены души.

Олеся, 31 год
Een 35 jarige Enschedese wrote on August 20, 2014 at 5:42 pm:
Mezelf Openen

Sinds enige tijd neem ik deel aan Balance Recovery Momenten. In die tijd is, zoals ik hoopte, veel gebeurd in mijn leven. Momenteel, ben ik het meest onder de indruk van onverwachte neveneffecten van het keihard werken aan mijzelf. Ik ben de deelnemers aan de Balance-Recovery Momenten diep dankbaar voor hun steun waardoor ik mijn patronen en mijn aandeel hierin onder ogen heb durven en heb kunnen komen. Zonder de liefde en de hulp van de groep had ik deze stappen nooit kunnen zetten.
Ik vind het moeilijk te geloven maar ik kan er niet omheen. Sinds ik dichter bij mijzelf ben gekomen en mijn muren afbrokkelen, sta ik niet alleen anders in het leven maar reageert het leven ook anders op mij. Ik kijk met enige regelmaat verbaast naar de spiegel, selfies of foto’s. Ben ik diegene met die heldere, indringende ogen? Wilri had mij weleens gezegd: “je opent je steeds meer en je begint steeds meer te stralen” maar ik dacht: “Ja, dat zal wel”. Ik had geen idee waar hij het over had en ik had al helemaal geen idee van het effect hiervan in mijn dagelijks leven.
Ik reis graag en ik ontmoet daardoor veel nieuwe mensen. Bij het leren kennen van mensen word mij tevens een spiegel voorgehouden. Het blijkt dat mensen blij zijn om mij te leren kennen en zij zijn zo onbeschrijflijk open en vol liefde en dat willen zij met mij delen. Aanvankelijk heb ik mij hiertegen verzet omdat ik dit niet kon geloven. Ik word echter doorlopend dermate ondergedompeld in liefde en oprechte hartelijkheid dat ik er niet omheen kan. Mensen sluiten mij linea recta in hun hart, delen hun leven met mij en ik kan iets voor hen betekenen en zij wat voor mij. Dit maakt mijn leven compleet anders en waardevoller.
Laatst werd ik een mensenmagneet genoemd, terwijl ik er altijd voor heb gekozen om een muurbloempje op de achtergrond te zijn. Nu word ik hieruit gesleurd. Een ongelofelijke en overweldigende ervaring voor een wantrouwend en angstig persoon als ik. Geen idee waar dit naar toe gaat. Ik had nooit gedacht dat zoiets überhaupt zou kunnen gebeuren, laat staan in mijn leven. Deze doorlopende stroom mooie en bijzondere gebeurtenissen geven mij vertrouwen in de toekomst.
Een 35-jarige Enschedese
Viktorija Kabakov wrote on May 24, 2014 at 5:24 pm:
fühle mich Sicher. So sicher hab ich mich noch nirgends gefühlt. Ich kann so sein wie ich will und bin, alles ist okay. Ich werde aufgefangen wenn ich den Boden unter meinen Füßen verliere, Balance-Recovery ist da. Großes Vertrauen herrscht gegenüber Wilri und allen anderen. Es ist nicht immer einfach und oft bocke ich auch ne ganze Zeit aber ich weiß wenn ich da bin geht es mir gut und ich bin immer herzlich willkommen, selbst wenn ich mist gebaut hab. Wohltuende wärme breitet sich aus und alles ist voller Liebe. Oftmals bin ich traurig, doch ist es eine schöne traurigkeit denn daruter verbirgt sich Freude und lachen und alles ist wieder gut. Selbst wenn es mal ein Gefühls rauf und runter ist es ist toll, ich fühl mich dann erleichtert und befreit. Ich erlebe viel und kann viel lernen, es gibt mir Kraft und meine Lebensfreude zurück. Ich freue mich immer wieder aufs neue auf Balance-Recovery Tage obwohl auch viel Angst und Unsicherheit mir selbst gegenüber da ist, gerade dann weiß ich dass Balance-Recovery das richtige ist. Unglaublich und einfach unbeschreiblich. Es gibt gar keine Wörter die das ausdrücken was ich dort erlebe,erfahre und fühlen kann. Ich danke für alles was ihr mir gebt.
Olga Fuchs wrote on May 1, 2014 at 5:28 pm:
Das was ich bis jetzt bei Balance-Recovery erleben dürfte ist mit keinem Wort zu beschreiben,es ist einfach überweltigend.Und ich bin sehr dankbar dafür.Schritt für Schritt gehe ich den Weg zu mir selbst.Mit Trähnen,lachen und manchmal Bockigkeit immer weiter und weiter.Obwohl jedes mal ich so eine Angst habe (was kommt heute? Was hat Wilri heute mit uns vor)? mache ich mit Vorfreude die nächsten Schritte. Sich selbst zu akzeptieren und zu lieben wie man ist, einfach sein.Vielen vielen Dank an alle die mich auf diesem Weg begleiten.
Olesja Fuchs wrote on April 23, 2014 at 5:30 pm:
Meine Momente, Erfahrungen und Erlebnisse mit Balance-Recovery sind einfach unbeschreiblich. Es ist sehr viel passiert seit dem ich dabei bin. Auch wenn alles in mir geschrien hat, nein, tue es nicht, geh nicht hin oder viele Ängste in mir hoch kammen, tief in mir wusste ich, dass es das richtige ist. Dank meiner Sturheit und Wilri erfuhr ich, wie tief meine Trauer war und wie groß und wunderschön meine Seele ist. Das gibt mir sehr viel Kraft und Mut weiter zu machen, auch wenn es für mich nicht immer einfach ist und mein Ego immer neue Ausreden für mich bereit hat um nicht weiter zu machen. Das schönste ist zu erfahren und zu spüren, das gerade wenn mein Ego mit neuen Ausreden anrückt, gerade dann sehr wichtig ist auf mein Herz und Gefühl zu vertauen und trotz Ängste weiter zu machen. Ich danke jeden der mir durch diese Zeiten geholfen und unterstützt hat und bin auf neue Erfahrungen sehr gespannt und (auch wenn ich riesen Schiss habe) weiss das diese Momente nie enden werden. Sie werden mich immer in meinem Leben begleiten. Ich muss nur offen dafür sein. Und meiner Erfahrung nach, wenn ich offen bin, passieren wunderbare, unbeschreibliche, wunderschöne und manchmal unerkärliche Dinge. Ich bin einfach nur dankbar es erfahren zu dürfen.
Jirka wrote on April 18, 2014 at 11:59 am:
It was another great weekend in Prague and I love to come back to Czech.

This time I have found a place inside me where is always laughter. It is a divine laughter which gave me an overview over myself. It is a compassionate place from where I can observe what am I doing and from where I can laugh about my dramas, my foolishness, my craziness and most of all to laugh about my habit to take myself too serious. Yes, sometimes it was also painful. Sometimes I discovered hurts in my heart and sadness. But it was short like a spring rain and then I could laugh even more. Laugh until my jaws and my whole face hurts until I laughed to the silence and stillness. On Sunday evening I could not recognize my face in mirror. It has changed and someone new and refreshed looked at me from the mirror.

Honestly, it is so easy. It is so damn easy, that I cannot believe it and it almost drives my mind crazy. Just to be in the moment. Just to feel. Just to say yes to what is and then change is coming. Actually the biggest problem is that it is so easy, easier than the easiest thing I could ever imagine. I have never experienced something like that. Miracles can happen when I am in the present moment.
Jirka wrote on April 18, 2014 at 11:27 am:
Byl to další skvělý víkend v Praze a moc rád se do Česka vracím.

Tentokrát jsem v sobě objevil místo, kde je vždycky smích. Věčný smích, který mi poskytuje nadhled nade mnou samotným. Je to místo plné soucitu odkud mohu pozorovat to, co zrovna dělám a smát se mým dramatům, mé bláhovosti, mé bláznivosti a především mému zvyku brát sám sebe příliš vážně. Ano, někdy to bylo bolestivé. Někdy jsem objevil zranění a smutek v mém srdci. Ale bylo to jako jarní přeháňka a pak jsem se mohl smát ještě víc. Smát se tak, až mě bolely čelisti a celý obličej. Smát se tak dlouho, až jsem se prosmál do ticha a do klidu. V neděli večer jsem nemohl poznat svůj vlastní obličej. Změnil se. Ze zrcadla se na mě díval někdo nový a osvěžený.

Upřímně, je to tak jednoduché. Je to tak sakra jednoduché, že tomu nemůžu věřit a skoro to přivádí moji mysl k šílenství. Stačí být v přítomném okamžiku. Stačí cítit. Stačí říct ano, tomu co právě je a pak přijde změna. Vlastně ten největší problém tkví v tom, že je to tak jednoduché. Jednodušší než ta nejjednodušší věc, kterou jsem si kdy dovedl představit. Nikdy jsem nic podobného nezažil. Opravdu se mohou dít zázraky, když spočinu v přítomném okamžiku.
Pavel wrote on April 16, 2014 at 5:33 pm:
Ahoj, ještě nikdy jsem neměl potřebu takhle veřejně něco sdílet. Ale o setkání s Balance-Recovery prostě musím pár řádků napsat. Wilri si u mě po krátké době získal velkou důvěru. Jeho práce s lidmi je neuvěřitelná. V pátek jsem přišel na seminář s částečnou nedůvěrou- co to zase bude za pseudoesoterického týpka. V neděli jsem odcházel s neuvěřitelným pocitem maximálního naplnění láskou, laskavostí, prostě božkosti, úplně to ze mě září. Je to neuvěřitelný rozměr, neexistují na to slova. Moc ti Wilri děkuji,děkuji,děkuji. Ve velké lásce Pavel
Mariel wrote on March 30, 2014 at 9:04 pm:
April 2011

After a seminar I was so touched that I wrote a song about what I felt.
The next seminar I brought my guitar and sang it to the whole group.
This is my song:

Hey You

But hey you in the mirror I can see everything undone
You make me a quitter and you're not moving on
don't let it be forgiven and see where it's coming from
But hey you in the mirror I'll be moving on

I see a girl who is standing beside me,
but I forget that everything is inside me
How did you do this you made me wrong,
you hide it and everything seems gone
seems gone seems gone,
and everything in my life is still floating on

But hey you in the mirror I can see everything undone
You make me a quitter and you're not moving on
don't let it be forgiven and see where it's coming from
But hey you in the mirror I'll be moving on

Just let me feel, so deep inside
I never felt it, I just run and hide
Like a little rabbit running for his life
But make like I can fly again
So running is no longer a friend
For nobody for nobody I have to hide

But hey you in the mirror I can see everything undone
You make me a quitter and you're not moving on
don't let it be forgiven and see where it's coming from
But hey you in the mirror I'll be moving on
J te Enschede wrote on March 23, 2014 at 7:06 pm:
Circa drie jaar geleden was ik op een punt in mijn leven aangekomen waar rouw mijn leven beheerste. Tot mijn ontsteltenis, raakte ik uitgeput en radeloos van dit verdriet. Na twee fijne gesprekken met een maatschappelijk werker werd ik doorverwezen naar Wilri Waarlo met de vage woorden: ‘praten en advies gaan jou niet helpen, weer gaan voelen wel’.

Totaal geen idee hebbend wat met dit voelen werd bedoeld, heb ik mij na een telefonische kennismaking licht argwanend opgegeven voor een seminar. Ik had geen idee wat ik van een seminar kon verwachten maar van deze werkwijze begreep ik helemaal niets. Eenmaal thuis viel ik piekerend over wat ik had meegemaakt in slaap.
Dit was mijn eerste nacht fatsoenlijk slapen sinds maanden. Een week lang voelde mij vervolgens ronduit beroerd maar vervolgens knapte ik op en was er iets veranderd. Ik besloot dat, ondanks dat ik er weinig van begreep, deze methode
het voordeel van de twijfel te geven en vaker trainingen te gaan bijwonen.

Ik moet toegeven dat ik mij de eerste trainingen ronduit onmogelijk afwachtend heb opgesteld. Heel puberaal heb ik vooral passiefagressief vanuit een hoekje toegekeken. Desalniettemin werd ik doorlopend op een liefdevolle manier gerespecteerd. Inmiddels is na deelname aan circa tien trainingen waarin ik ontzettend veel heb meegemaakt mijn koudwatervrees afgenomen. In mijn lichaam en geest hebben zich in doorlopend ingrijpende veranderingen voltrokken. Mijn uitgangspunt was mijn verdriet dragelijker te maken maar er is zoveel meer gebeurd.

Zonder het zelf te realiseren, ben ik sedert een jaar en een dag verkrampt. In mijn kleutertijd is reeds de diagnose zwakke grove en fijne motoriek gesteld. Momenteel zijn de termen dyspraxie of DCD meer in zwang. Ik heb in mijn leven meer kinderfysiotherapeuten, logopedisten, bijlesdocenten en ergotherapeuten gezien dan mij lief is. Volgens mij staat bijles gymnastiek bij geen enkel kind hoog op het verlanglijstje. Genieten van lichamelijke activiteiten zoals spel en sport kon ik als rasstuntelaar niet. Ik ben een klassiek voorbeeld van een onhandige kluns; een gevaar voor zichzelf en haar omgeving. Meestal maak ik er een grap van als ik bijvoorbeeld knoei of ruzie met een rol plakband heb maar stiekem ben ik gefrustreerd over mijn angst voor vallen en pijn en de botbreuken, verstuikingen, kneuzingen, brandwonden en de eeuwige blauwe plekken en schaafwonden. Ik weet niet eens bij welke ongelukjes welke littekens zijn ontstaan.

Onder begeleiding leer ik te ervaren en te voelen wat er allemaal in mijn lichaam gebeurd. Ik heb mijn eigen lichaam aangetroffen in een akelige, totaal verkrampte toestand. Het loslaten van deze toch wel vertrouwde verkramping is niet eenvoudig maar het brengt mij zo ontzettend veel. Door te leren voelen en anticiperen, ontdek ik dat mijn lichaam tot veel meer in staat is dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Inmiddels heb ik meer plezier in fysieke activiteiten dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Ik verbaas mij regelmatig over wat er allemaal voor mij mogelijk is.

Door deelname aan seminars leer ik stap voor stap dichter bij mijzelf te komen. Ik vind het spannend om te merken dat de veranderingen meteen invloed op mijn dagelijks leven hebben. De seminars zijn voor mij een veilige en liefdevolle omgeving waar ik mijzelf beter leer kennen, patronen leer loslaten en mijn grenzen verleg.

Een 34-jarige Twentse
J from Enschede wrote on March 23, 2014 at 7:04 pm:
About three years ago, I did achieve a certain stage in my life with overwhelming grief. It was hard to admit, but this sorrow had an exhausting impact and I did not knew what to do. I was forced to put my pride aside and to reach out for help. After two consultations with a local social worker, she recommended me to contact Wilri Waarlo. She gave me the following, for me at that point rather vague explanation: ‘Counselling and debating would not help you, you need to get in touch with your feelings again’.

I had absolutely no clue what this counsellor was talking about. I did not know what else to do so I did make that phone call. Quite hesitative, I decided to try such a training. I was clueless about what I could expect that weekend and I did not understood anything about that day. When I got home, I fell asleep, totally overwhelmed. This was my first night of decent rest in months. The next week I felt awful but after this week I felt better and something had changed. I decided to give this method the benefit of the doubt and to attend those trainings more often

I must admit that my behaviour during the first few trainings was almost rudely distrustful. In a immature way, I watched what happened from a corner with a passive aggressive attitude. Nevertheless, I was respected in a loving way. By now, I have participated in about 10 trainings. I have experienced incredible things and I have less cold feet. During this period of time there are nonstop radical changes in my mind as well as in my body. I have started this journey as a desperate try to ease my pain but so much more happened.

Without realising this, I have been strained for basically my entire life. In my early life, I got the diagnose limited motor skills. Nowadays the terms dyspraxia or Developmental Coordination Disorder (DCD) are more common. During my childhood I have dealt more often with child physiotherapists, speech therapists, remedial tutors, occupational therapists than I wished for. I guess that extra lessons of gymnastics tutorials would embarrass almost every child. I never enjoyed physical activities like team sports or playing. I am a classical example of a clumsy individual. I am a safety hazard for myself and the people around me. I joke around when I make a mess of something or if I am battling with a roll of tape. But when I am honest, I must admit that this does frustrate me. I fear the accidents, the pain, the broken bones, the bruises, the sprains, burns and abrasions. My body is covered with so many scars that I cannot remember by which accident they originate.

Accompanied, I learn to experience en to feel what happens in my body. I found my body in a miserable, strained state. Letting go of this, actually familiar, tense is hard work but a rewarding process. By means of experiencing how to feel my body, I have discovered that my body is capable of so much more than I ever imaged. I never thought that I could actually enjoy physical activities.

During the trainings I learn to come closer to myself step by step. It amazing to see that steps I have made have an immediately impact on my life. The trainings are for me a save and loving place where I learn more about myself, free myself of patterns en I expand my boundaries.
A 34-year old Dutch woman
image_pdfimage_print